دسته:

زندگینامه ناصر حجازی برترین دروازه بان تاریخ فوتبال ایران

ناصر حجازي كه كنفدارسيون فوتبال آسيا وي را دومين دروازه‌بان برتر قرن بيستم آسيا اعلام كرده، متولد 1328 تهران است. 

ناصر حجازی در سال‌هاي دهه 1350 دروازه‌بان اصلي تيم ملي ايران بود و با اين تيم دو بار قهرمان آسيا و يك بار قهرمان بازي‌هاي آسيايي  شد و در جام جهاني 1978 آرژانتين به ميدان رفت. وي همچنين در المپيك مونيخ در سال 1972 تيم ملي را همراهي كرد.

خود حجازي گرايشش به فوتبال را اين گونه تعريف مي‌كند: من فوتبال را فقط به صورت تفريحي دنبال مي كردم و رشته اصلي من بسكتبال بود و حتي براي تيم جوانان بسكتبال ايران هم انتخاب شدم و ماجرا از اينجا شروع شد كه روزي با دوستان به تماشاي بازي آموزشگاهي كه تيم مدرسه ما هم در آن شركت داشت رفتيم.

 در همان روز دروازه بان تيم مدرسه ما آسيب ديد مربي تيم مرا صدا زد و گفت ناصر بيا درون دربازه بايست من هم گفتم آقا اصلا من نمي توانم من فقط گاهي فوتبال بازي مي كنم اون هم هافبك تيم نه دروازه باني!!‌ مربي دست بر دار نبود و مي‌گفت تو قد بلند داري و بسكتباليست هم بودي حتما ميتواني چند توپ هوايي رو بگيري.

 خلاصه با اصرار مربي و با ترس و لرز و دلهره رفتم درون دروازه. آن روز براي من يك روز بياد ماندني و خاطره انگيز است. خودم هم باورم نمي شد كه چرا با وجود انكه براي اولين بار درون دروازه ايستاده بودم اينقدر خوب توپ ميگرفتم. بازي كه تمام شد همه تماشاگراني كه براي ديدن مسابقه آماده بودن تشويقم كردند.حجازي در دوران بازيگري در باشگاه‌هاي نادر،تاج، شهباز و استقلال ( تیم تاج پس از انقلاب )  بازي كرد و پس از آن در تيم‌هاي ماهام دان بنگلادش، شهرداري كرمان، بانك تجارت، سپاهان، ماشين سازي تبريز، استقلال تهران، ذوب آهن، استقلال رشت ، نساجی مازندران و استقلال اهواز به مربيگري پرداخت.

حجازي در سال 1980 يك ماه در تيم انگليسي منچستر يونايتد به تمرين پرداخت و حتي در يك بازي به عنوان دروازه‌بان ذخيره اين تيم را همراهي كرد اما به دلايل قانون ایران اجازه ثبت قرارداد با تیم منچستریونایتد انگلیس را پیدا نکرد .

علي دايي، عليرضا اكبرپور  و رحمان رضايي از جمله معروفترين بازيكناني هستند كه توسط ناصر حجازي به فوتبال ايران معرفي شده‌اند.

حجازي در سال 57 و در سن 29 سالگي از فوتبال ملی خداحافظي كرد.

دسته:

گابریل عمر باتیستوتا

 در اول ماه فوریه سال ۱۹۶۹ میلادی در رکونکوستای آرژانتین به دنیا آمد. او فوتبال حرفه‌ایش را از تیم شهر خود در فصل ۸۶-۸۷ آغاز و بعد از تعویض تیمهایش در آخر به تیمهای فیورنتینا، آاس ر م و العربی قطر رفت. او در فصل ۸۹ ۹۰ به تیم ریورپلاته پیوست و در فصل بعد به خدمت بوکاجونیورز در آمد ۹ فصل در فیورنتینا بود و بعد ۳ سال در آ اس رم در کنار توتی، کاسانو، امرسن، و ساموئل بازی کرد. او در فصل پیش با العربی آقای گل لیگ دسته اول قطر شد.

او در حال حاضر ۷۳ کیلو وزن، ۱۸۵ سانتی متر قد، و در پست مهاجم بازی می‌کند.

لقب او در زمان اوج شهرتش باتی‌گل به معنای باتیستوتای گل زن بود.

باتی که یک فوتبالیست متدین و مذهبی است، در زمان کودکی عاشق بسکتبال بود، اما بعد از قهرمانی آرژانتین در جام جهانی 1978 به فوتبال گرایش پیدا کرد و تحت تاثیر

استیل «ماریو کمپس»، آقای گل مسابقات قرار گرفت. وقتی در ترکیب تیم رکو نکویست مقابل «نیوولز اولدبویز» دو گل به ثمر رساند، در سال 1988 از سوی همین تیم خریداری شد و زیر نظر مارچلو بیلسا فوتبال جدی‌اش را آغاز کرد. سال اول، اصلا دوران خوبی نبود و او مجبور بود دور از خانواده و نامزدش در یکی از اتاق‌های ورزشگاه بخوابد. در پایان سال به دپورتیوو ایتالیانو قرض داده شد و وقتی در جام کارنو اله ایتالیا با 3 گل بهترین گلزن شناخته شد، بلافاصله به ریورپلات پیوست و در این تیم با وجود به ثمر رساندن 17 گل در نیم فصل از سوی دانیل پاسارلا نیمکت‌نشین شد.
درگیری‌های وی با پاسارلا در زمان مربیگری وی در تیم ملی نیز ادامه یافت. او در سال 1990 به بوکاجونیورز تیم مورد علاقه‌اش پیوست. یک سال بعد اسکار تابارز هدایت بوکا را در دست گرفت و با حمایت شدید از باتیستوتا وی را دوباره احیا کرد. باتی گل در همین سال برای تیم ملی انتخاب شد و در کوپا آمریکا که در شیلی برگزار می‌شد با 6 گل علاوه بر عنوان آقای گلی، جام قهرمانی را نیز به دست آورد.
در سال 1991 به فیورنتینا رفت و وقتی در سال 2000 در آستانه قهرمانی در سری A و لیگ قهرمانان اروپا هر دو جام را از دست داد، برای باتی گل می‌گوید: «من مطمئنا فوتبال را در نقشی دیگر ادامه خواهم داد. ابتدا می‌خواهم کلاس‌های مربیگری را تکمیل کنم.»تحقق بخشیدن به رویاهایش به آ اس رم پیوست.

خلاصه زندگی

دسته:

10 سال از زماني كه روبرتو باجو ، مرد سال فوتبال اروپا و جهان شد مي گذرد ؛ ولي اين بازيكن 36 ساله به تمام آرزوهايش در جهان فوتبال نرسيده است ، باجو هنوز محبوب ترين بازيكن ايتاليا و جهان است .

اومردي خانواده دوست و احساساتي با قلبي رئوف و مهربان است ؛ اما او چگونه توانسته است به جايي برسد كه قلب فوتبالدوستان جهان را تسخير كند ؟

كودكي

روبرتو ساعت 18 و 15 دقيقه روز شنبه 18 فوريه سال 1967 در خانه شماره 3 خيابان ماركوني كالدونيو در ايالت ويچنتسا چشم به جهان گشود . از همان كودكي مشخص بودكه روبرتو براي درس خواندن زاده نشده است . او حتي با توپ تنيس فوتبال بازي مي كرد همبازي هاي او معمولاًبرادران بزرگترش بودند .

چون پدرش عاشق شكار كردن بود ، روبرتو نيز به شكار عشق مي ورزيد ومعمولاً با پدرش همراه مي شد و به همين دليل اولين لقب او شكارچي بود ، چه كسي مي دانست لقب بعدي او دم اسب طلايي خواهد بود ؟ روبرتو 13 ساله در مسابقه هاي ايالتي ، 42 گل به ثمر رساند و آوازه اش به گوش مردم ويچنتسا و جوليو ساويني ، مربي تيم لانروسي – كه به تازگي مهاجم نامدارش پائولو روسي را از دست داده بود . رسيد ساويني مي گويد : در بيمارستان ويچنتسا مرد پرستاري كار مي كرد .

او هر بار كه پزشك باشگاه را مي ديد با هيجان تكرار مي كرد در زادگاهش پديده اي وجود دارد كه هر طور شده بايد او را آزمايش كرد اولين باري كه او را ديدم دهانم از فرط تعجب بازماند . او با استعدادتر از هر كسي بود كه ديده بودم . در آن زمان "كاررا" ، بهترين مدافع تيم ما بود و در بازي تمريني مقابل باجو بازي مي كرد ، من روبي را صدا كردم و گفتم دريبلش كن .

او توپ را گرفت خود را به كارراي پر ابهت رساند و آن را از ميان پاهايش رد كرد " كاررا " سخت عصباني شده و جا خورده بود و به آهستگي گفت هي بچه اين كار درست نيست اما روبرتو ديگر پا به اين راه گذاشته بود . ويچنتسا او را به خدمت گرفت ولي خيلي زود باشگاه معتبر فيورنتينا او را دريافت و در پنجم ماه مي سال 1985 به فلورانس رفت . باجو در عين جواني بازيهاي فوق العاده اي را با پيراهن بنفش فيورنتينا انجام داد سال 87 يك گل بسيار زيبا به ناپولي زد ، تيمي كه مارادونا را در خود داشت ، جالب اين كه كارلا ، دروازه بان ناپولي چند سال بعد گفت افتخار مي كندكه نخستين قرباني يكي از بهترين هاي جهان شده است .

گران قيمت ترين بازيكن جهان
ماندن باجو در فيورنتينا ممكن نبود . باجو ديگر ملي پوش بود و يكي از ستارگان دنياي توپ گرد به شمار مي رفت .انتقال ركوردشكن 13 ميليون دلاري او از فيورنتينا به يوونتوس تورين ، موجب شد هواداران روبي در فلورانس 3 روز شورش كرده و تمام شيشه هاي باشگاه را خرد كنند .

آنها سال ها منتظر ظهور چنين ستاره اي بودند ، ولي مسئولان فيورنتينا مجبور بودند او را بفروشد . يك ماه بعد ، باجو با درخشش مسحوركننده در جام جهاني ، براي خود اعتبار بيشتري كسب كرد . او در 2 بازي اول روي نيمكت نشست ، اما در بازي سوم ايتاليا مقابل چك و اسلواكي (چكسلواكي سابق) با زدن يك گل انفرادي بي نظير خود را ثابت كرد . گل او پس از گل مارادونا به انگلستان در جام جهاني 86 به عنوان زيباترين گل تاريخ جام جهاني شناخته شد .

شادي اين گل براي باجو زياد پايدار نبود . ايتاليا با تمام ستارگانش در مرحله نيمه نهايي و در ضربات پنالتي مغلوب آرژانتين شد و بدين ترتيب ايتاليا و باجو بايد 4 سال ديگر صبر مي كردند .

اولين مشكلات با تراپ

سال 91 باجو در يووه نيمكت نشين شد . تراپاتوني ، مربي آن زمان يوونتوس به بهانه آمادگي نداشتن ، باجو را به زمين نفرستاد اين اولين خاطره بد باجو بود ولي او خيلي زود جاي اصلي خود را يافت و با زدن گلهاي فراوان ، به تيم اصلي بازگشت . باجو با بازوبند كاپيتاني در سال 93 يوونتوس را فاتح جام يوفا كرد و تراپاتوني در باره او گفت : روبرتو به لطف اعتماد به نفس وبلوغ و تجربه انكار ناپذيرش ازعهده كاپيتاني در خارج و داخل ميدان بر آمده است. در سال 93 باجو تمامي جوايز انفرادي دنياي توپ گرد را به خود اختصاص داد و بهترين بازيكن جهان شد .

بزرگ ترين ناكامي

در جام جهاني 94 باجو به واسطه تكنيك و هنر انكارناپذيرش ايتاليا را به فينال جام جهاني رساند ، ولي در فينال يكي از پنالتي هاي ايتاليا را مقابل برزيل از دست داد تا اين بار هم دست او به جام نرسد اين اتفاق در حالي افتاد كه حضور او در فينال به واسطه آسيب ديدگي ، در پرده اي از ابهام قرار داشت .

يك سال بعد و در پايان فصل 95 – 94 او به ميلان فروخته شد . مشكلات او با ليپي و بته گا و ظهور پديده اي چون الكس دل پيرو از دلايل اصلي ترك يوونتوس پس از 5 سال حضور موفق بود ، باجو در كتابش دليل اصلي ترك يوونتوس را بته گا ، مدير باشگاه يوونتوس عنوان كرده و معتقد است بته گا هواداران يووه را عليه او شورانده است .

حاصل تلاش او در يوونتوس 141 بازي و 78 گل در سري A بود . در ميلان باجو يكي از بدترين دوران ورزشي خود را تجربه كرد . آمدن و رفتن مربيان متعدد آسيب ديدگي و نيمكت نشيني هاي بي پايان ، صبر باجو را به سر آورد ، او در اين ميان به علت آسيب ديدگي و اختلاف نظر با ساكي بازيهاي يورو 96 را نيز از دست داد .

طلوع دوباره

پس از 51 بازي و فقط 12 گل به بولونيا پيوست . اين انتقال كه در سال 97 اتفاق افتاد بهترين تصميم باجو بود . او با بازيهاي فراموش نشدني در بولونيا طي 30 بازي 22، گل به ثمر رساند و به وسيله چزاره مالديني دوباره به تيم ملي برگشت و در جام جهاني 98 سومين حضورش در جام جهاني را تجربه كرد اين بار هم ضربات پنالتي عامل حذف او و تيمش در مرحله يك چهارم نهايي رقابت ها مقابل فرانسه ميزبان بود . در جام جهاني98 او رقيب اصلي دل پيرو براي قرار گرفتن در تركيب ثابت ايتاليا بود و به مراتب بهتر از دل پيرو بازي كرد .

با اتمام جام جهاني 98 او به اينتر پيوست . تا كنار رونالدو زوج روبي – روني را به وجود آورد . اما بر خلاف تصوراتش آسيب ديدگي او را رها نكرد و در 2 فصل و 41 بازي ، فقط 9 گل در سري A به ثمر رساند و براي حضور ثابت در ميدان به تيم برشا پيوست او توانست برشا را به بهترين مكان تاريخش يعني رتبه هشتم سري A برساند باجو طي 2 فصل پيش 37 بار براي برشا به ميلان رفت و 21 گل براي تيم منطقه لومباردي به ثمر رساند . او كارلو ماتزوته مربي برشا را چون پدر خود مي داند و از حضور در برشا بسيار خرسند است .

باجو در 3 ژانويه سال 2002 و در مرحله نيمه نهايي جام حذفي ايتاليا مقابل پارما آسيب ديد و درحالي كه همه از بازگشت او به ميدان پيش از جام جهاني 2002 نااميد شده بودند 7 روز بعد به زمين برگشت و بازدن 2 گل همه دوست دارانش را به حضور درجام جهاني اميدوار كرد و با وجود اين تراپاتوني او را به تيم ملي ايتاليا دعوت نكرد تا باجوي 35 ساله نااميد شود . در غياب باجو ايتاليا يك ناكامي ديگر را تجريه كرد .

آسيب ديدگي ها در تمام اين سالها باجو با وجود درد و آسيب ديدگي زانوي راستش كه در واقع پاشنه آشيل محسوب مي شود ، مي كوشيد در ميدان هاي فوتبال حضوري دايمي داشته باشد اما آسيب ديدگي هيچگاه او را رها نكرده است. حتي در آخرين عمل جراحي زانوي راست او از داخل 220 بخيه خورد تا تاندون پاي او بهبود يابد .

تا شروع اين فصل سري A باجو 394 بازي و 181 گل زده بود و با تو جه به 7 گلش در اين فصل تا هفته هيجدهم با 188 گل بهترين گلزن فعال سري A به شمار مي رود . با توجه به انتقال باتيستوتا و احتمال گلزني او براي اينتر ، نبرد اين دو بازيكن در ماههاي آينده سرنوشت بهترين گلزن فعال سري A را مشخص خواهد كرد، باتي گل تا به حال 181 گل زده و به سختي در تعقيب باجو است .

باجو هنوز از حضور در تيم ملي ايتاليا نااميد نشده و با وجود تمام ناملايمات باز هم اميدوار است دوباره پيراهن لاجوردي را تن كند و او در 55 بازي ملي27 گل به ثمر رسانده است . با توجه به ادامه كار تراپاتوني در تيم ملي ايتاليا و درخشش بازيكنان جوان تر بعيد به نظر مي رسد باجو شانسي در تيم ملي داشته باشد . با وجود اين باجو يكي از اسطوره هاي تاريخ فوتبال ايتاليا باقي مي ماند .